_{Programa de Prevención de Violencia de Mugardos} ^{Xestión de contidos}

—Non hai dereito! — enfurecese mamá—. Ese tipo é un estúpido, un groseiro, un…

Creo que o teriades que mandar á porra.

Marcos e eu saímos correndo a ver con quén se pelexa mamá. ¡Aí vai!, é a nai de Laura, que baixou á casa a tomar café. Papá mira para as dúas, sube as gafas ata a fronte e refrega os ollos.

-¿No, cres que fas unha montaña dun gran de area…? —pregunta, conciliador.
Mamá por pouco o come.

—Ou sexa —sigue gritando—, ¡que cres que non teño razón! Ou sexa que Xacinta ten que tragarse as burradas que lle dixo o masaxista, ¿non? Xacinta, a nai de Laura, os escoita. Por fin, di:

—Muller, tampouco o podo mandar a facer puñetas porque a oferta obrigaba a pagar os dez masaxes por adiantado e, si pelexo, perdo as “perras”.

– seguir lendo –

Amósolle a cuberta do meu libro: “Hermanas de verano” de Judy Blume.
—¿De qué vai? —me pregunta.

Reflexiono uns instantes antes de responder.
—Pois mira, aínda que a cuberta non o di, é un libro que fala de «chulismo». Trata sobre a violencia psicolóxica entre dúas rapazas da mesma idade. De feito, son dúas amigas íntimas, pero unha domina á outra e lle fai dano de verdade.
Marcos mírame con intensidade.

—As veces os amigos te putean —di.
—Ti crees que un amigo ou amiga poden querer facerte dano?
Marcos encollese de ombros.

—Quizás non queiran, pero te fan dano.
—O que pasa é que non son amigos de verdade. Quizá ti crees que son amigos teus e dependes un pouco de iso, pero pode que eles non sintan o mesmo por ti.

– seguir lendo –

Pola noite, mentres ceamos, lanzo á palestra o asunto das letras do reggaeton.

—Credes que teñen algún efecto sobre o que pensa a xente nova ou non? —pregunto.

Lidia está convencida de que si.

—Claro que non podemos imputar a violencia de xénero a ese tipo de letras asquerosas, do mesmo modo que non podemos dicir que a violencia que aparece nas películas ou videoxogos sexa a causa dun aumento da violencia —di—. Pero seguro que vai penetrando nas mentes e vai configurando unha forma de entender as relacións.

—Eu creo —engade papá— que é un pez que se morde a cola:
as letras ou os videoxogos reflicten unha determinada concepción social e a reforzan.

O miro pensando que ten toda a razón: a letra da canción dinos o que está pasando e, á vez, contribúe a que a situación non cambie.

– seguir lendo –

Cando mamá se entera de que tamén vou a incorporar a violencia escolar e a familiar ao diario, aplaude a miña decisión.

— ¿Non vos parece que o do acoso escolar púxose de moda, así, de repente? —-observa Marcos—. Todo o mundo fala sobre iso.

Mamá e a avoa, as dúas á vez, din que non.

—Non é que se puxera de moda.

—Nin tampouco é algo novo.

—Solo que, de repente, se fixo visible. Como pasou coa violencia de xénero.

¿Sabedes cómo empezou esa visibilidade?

Marcos e eu dicimos que non.

—Foi no 1997 cando Ana Orantes, unha muller andaluza, denunciou nun programa de televisión os maltratos que durante vinte anos lle inflixira o seu ex marido, pero sobre todo cando, poucos días despois, foi queimada viva por el —di a avoa.

– seguir lendo –